با توجه به تعداد زیاد وبلاگ ها و همچنین با وجود وبلاگ های پر محتوا متاسفانه امکان لینک دادن به تمامی عزیزان وجود ندارد بنابراین از دوستان عزیز تقاضا دارم در صورتی که مایلند به آنها لینک داده شود در قسمت نظر خواهی اعلام کنند . همچنین ممنون میشوم در وبلاگتان به این وبلاگ هم لینک بدهید......با تشکر ....پیمان شب، سکوت، کویر
X
تبلیغات
رایتل
شب، سکوت، کویر
    ایمیل
 
 

آرشیو

چکیده از قلم در سکوت شب و پر کشیده به کویر

موضوع بندی
 
پنج‌شنبه 19 آذر‌ماه سال 1383
جنوب جهنم

کاش می فهمیدی :

            در خزانی که از این دشت گذشت

            سبزها باز ،

                        چرا زرد شدند

            خیل خاکستری لک لک ها

                        در افق های مسی رنگ غروب

                                                تا کجاهای کجا

                                                            کوچیده ست

کاش می فهمیدی :

            زندگی، محبس بی دیواریست

            و تو محکوم ،

                        به حبس ابدی

            و عدالت ستم معتدلیست

                        که درون رگ قانون

جاریست

کاش می فهمیدی :

            دوستی، آش دهن سوزی نیست

            عشق، بازار متاع جنسی است

            آرزو گور جوانمردانست

            مرده از زنده

                        همیشه،

                                    هر آن،

                                                در جهان بیشتر است.

کاش می فهمیدی :

            چیزهائیست که باید تو بفهمی، اما ...

            بهتر آنست

                        کمی گریه کنم.

 

کیومرث منشی زاده


 
یکشنبه 8 آذر‌ماه سال 1383
خاطرات دوران آموزشی ( 1)

جمعه بود.

بچه ها هر یک مشغول کاری بودند. بعضی دور هم جمع شده بودند و می گفتند و می خندیدند، بعضی کتاب می خواندند، بعضی تلویزیون می دیدند و ...

من هم روی تخت دراز کشیده بودم و فکر می کردم. به چه، خودم هم نمی دانستم. ذهنم بدجوری مشغول بود. در هر لحظه موضوعی از خاطرم می گذشت و محو می شد. مسائل مختلف مثل قطار پشت سر هم رد می شدند و ایستادنی در کار نبود.

به پهلو چرخیدم تا نظاره گر کارهای بچه ها باشم. یکی از بچه ها در حال پوشیدن لباس نظامی و پوتین خود بود. ( جمعه تعطیل بود و داخل محوطه لزومی نداشت لباس نظامی بپوشیم.)

علت آن را از وی پرسیدم و گفت حاجی آمده دم در. با تعجب پرسیدم: حاجی؟. گفت آقام رو میگم. گفتم پس به محض دیدن پدرت کلی شارژ می شی و بقیه دوره آموزشی رو هم با خیال راحت می گذرونی. (چون شهری که در آن دوره آموزشی را می گذراندیم فاصله زیادی با تهران داشت.)

چندان خوشحال به نظر نمی رسید. بدون اینکه حرفی بزند به سمت بیرون رفت. نمی دانستم چرا خوشحال نیست. من هم زیاد توجه نکردم و باز غرق در افکار خود شدم.

چند ساعت بعد بیرون از خوابگاه و داخل محوطه او را دیدم. چهره اش گرفته بود و ناراحت به نظر می رسید.

من در سایه دیوار پشت خوابگاه نشسته بودم که او به سمت من آمد. کنارم نشست.

پرسیدم: چه خبر؟ چرا اینقدر گرفته ای؟

آهی کشید و گفت هیچی. بعد خودش ادامه داد که حاجی رو جلوی در پادگان دیدم. من رو که دید گفت تو چرا لاغر نشده ای؟ تازه چاق تر هم که شدی. اینجا اومدی هتل یا خدمت؟

پدرش گویا جدی حرف زده بود و همین امر باعث رنجش خاطر او شده بود. به من گفت من می توانستم معافی پزشکی بگیرم اما حاجی گفت باید بری خدمت تا درست شوی و حالا هم ....

سپس سکوت کرد و چیزی نگفت.

حس کردم افکارم منسجم و جهت دار شده.


برای عضویت در خبرنامه این وبلاگ نام کاربری خود در سیستم بلاگ اسکای را وارد کنید
نام کاربری
 
تعداد بازدیدکنندگان : 289693


Powered by BlogSky.com

عناوین آخرین یادداشت ها